تفاوت بین رانندگان حرکتی حرکتی و بدون سنسور

A حواسدرایور موتور از سنسورهای اثر هال برای تشخیص موقعیت روتور استفاده می کند. این سنسورها در داخل موتور قرار دارند و وظیفه تغذیه سیگنال های پشتی در مورد میدان مغناطیسی تولید شده توسط روتور موتور به راننده را بر عهده دارند. این موتور علاوه بر سیم های سه فاز ، پنج سیم اضافی نیز دارد و در مجموع هشت سیم را تهیه می کند: سه برای مراحل موتور و پنج سنسورهای سالن. این سیم های اضافی به راننده اجازه می دهد تا موقعیت دقیق روتور را دریافت کند.

درایور این سیگنال های موقعیت را پردازش می کند و زمان صحیح را برای انرژی بخشیدن به سیم های موتور سه فاز تعیین می کند. این کار باعث می شود عملکرد موتور نرم و صاف ، به ویژه با سرعت کم ، زیرا راننده موتور دقیقاً می داند روتور در همه زمان ها کجاست. بنابراین ، درایورهای حرکتی اغلب در برنامه های کاربردی که به گشتاور بالا با سرعت کم یا موقعیت دقیق مانند روباتیک ، وسایل نقلیه برقی یا اتوماسیون صنعتی نیاز دارند ، استفاده می شود.

A بی حسدرایور موتور ، همانطور که از نام آن پیداست ، به سنسورهای اثر هال اعتماد ندارد. در عوض ، موقعیت روتور را با تشخیص نیروی الکتروموتوری پشتی (Back-EMF) تولید شده با حرکت روتور در میدان مغناطیسی استاتور تعیین می کند. Back-EMF یک پدیده طبیعی است که در تمام موتورهای چرخان رخ می دهد و نشانه غیرمستقیم از موقعیت روتور را ارائه می دهد.

از آنجا که درایورهای بدون سنسور نیازی به سیم کشی اضافی برای سنسورهای سالن ندارند ، فقط برای کار به سیم های سه فاز احتیاج دارند. این سادگی می تواند سیستم های بدون سنسور را مقرون به صرفه تر و نصب در برنامه هایی که موتور با سرعت بالاتر کار می کند ، آسانتر کند و نیازی به کنترل دقیق سرعت کم ندارد. با این حال ، از آنجا که Back-EMF فقط در هنگام چرخش موتور قابل تشخیص است ، رانندگان بدون سنسور می توانند با سرعت بسیار کم یا راه اندازی تلاش کنند ، و آنها را برای کاربردهایی که عملکرد کم سرعت یا گشتاور راه اندازی بسیار مهم است ، کمتر ایده آل می کند.